شب‌های قدر امسال با همه شب‌های قدری که در طول چند دهه گذشته تجربه کرده‌ایم، متفاوت است. این تفاوت نه فقط در فرم یا همان ظاهر ماجراست، بلکه حتی در محتوا هم می‌توان آن را دید؛ شب‌های قدر امسال، همگی «شب قدر پرچم» هستند.
در «شب قدر پرچم» چیزی فراتر از یک مراسم مذهبی معمولی رخ می‌دهد. مردم به‌جای مساجد و تکایا، در میدان‌ها و خیابان‌ها جمع می‌شوند و این نه‌تنها بدعت نیست بلکه عبور از پوسته به مغز آیین است؛ عبور از منسک به ماهیت است.
امسال، ملت، قرآن بر سر و پرچم بر دوش آیین شب قدر را به‌جا می‌آورند و این همان تصویر بدیع و تازه است. انگار «اولین عرصه امتزاج دین و سیاست» بعد از سال‌ها فاصله و سکوت‌های تحمیلی، در یک فضای مشترک و خودجوش اتفاق افتاده است. وقتی تهدیدها زیاد می‌شود، قلب‌های آدم‌ها به هم نزدیک‌تر می‌شوند. «فشار خارجی و داخلی» سبب شد «تقابل با شیطان مجسم» – که همواره سعی کرده جدایی بیندازد – دلیلی شود برای اتحاد دین و سیاست. تهدید، به جای پراکنده کردن، مردم را دور یک نقطه جمع کرد و این شده که پرچم، قرآن، دعای نصر و فریاد انتقام کلیدواژه‌های مشترک همه ایران و حتی آزادگان جهان شده است.
شب‌های قدر امسال «مارپیچ سکوت» را شکسته است؛ سال‌ها بود که جامعه ایران زیر بار جنگی ترکیبی، اجباراً ساکت شده بود، اما این شب‌ها، حضور بدن‌ها در خیابان، هزارتوی سکوت را شکسته است. مردمی - که هرچند معترض‌اند اما از تهدید و اغتشاش خسته شده‌اند- می‌آیند، نه به دستور، بلکه چون احساس می‌کنند وقتش رسیده است فریاد بزنند.
امسال «رمضان» رنگ دیگری گرفته است؛ ماه خدا نه فقط ماه روزه و عبادت فردی، بلکه فضایی است برای «تجلی حماسه» و بیان جمعی یک هویت. «اثر خون ولی» هنوز زنده است؛ آن میراث فداکاری و ایستادگی، مثل یک سرمایه مشترک عمل می‌کند و ملت را به هم پیوند می‌دهد تا «تعریفی اصیل از میهن‌پرستی در تقابل با ناسیونالیسمی کاریکاتوری» را ارائه دهند. میهن‌پرستی که با ارزش‌های دینی و ملی گره خورده و پرچم را تجلی «اسلام ناب» در مقابل «اسلام آمریکایی» می‌بیند، حالا در ماه خدا نماد عبادت جمعی شده است، نه فقط تظاهری توخالی. امسال «مردم و خدای مردم» در کنار هم پای پرچم ایستاده‌اند؛ نه فقط در قالب شعارهایی در یک راهپیمایی سالانه، بلکه به عنوان واقعیتی همواره در میدان که عمق آن، قوام ارزش‌های اصیل میهنی را نمایان می‌کند. انبوه آدم‌هایی که همزمان در حال دعا هستند و پرچم را هم بالا نگه داشته‌اند، علاوه بر خلق قاب‌های سینماتیک و جاودان، نشان‌دهنده هم‌افزایی و نه رقابت مخرب نمادهای دینی و ملی هم هست.
«شب قدر پرچم» امسال، بیش از آنکه فقط شب نزول قرآن باشد، شبی است برای نزول اراده جمعی یک ملت باورمند به قرآن. پرچم هنوز بالاست، چون مردم اراده کرده‌اند و هنوز هستند؛ با باور، با حضور و با عهدی که تازه‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.